การโกหกอันแสนเจ็บปวด

การที่คนหนึ่งคน จะพูดโกหกคนอีกคนหนึ่งนั้น คงไม่ใช่เรื่องยาก
ไม่ยากที่จะพูด หากคน ๆ นั้นขาดซึ่งความรับผิดชอบ ความเข้าใจ
ไม่คิดจะรับผิดชอบ หรือพูดง่าย ๆ คือ ปัดความผิดชอบชั่วดีไปให้พ้นตัวเท่านั้น

แต่เรื่องที่กำลังจะเล่านี้ มันต่างกันอย่างสิ้นเชิง ..

เย็นวันจันทร์ที่ 26 สิงหาคม 2551 เวลาประมาณ หกโมงเย็น
ปกติของทุกวันทำงาน กำลังนั่งทำงานเพลิน ๆ ก็มีโทรศัพท์จากพี่โทรเข้ามา
ก็คงเป็นเหมือนทุกวันคือ โทรมาถามว่าจะกลับด้วยกันไหม ก็เลยกดรับ
เสียงจากปลายสายดังมาอย่างสั่นเครือว่า

“..มารับพี่หน่อย พี่อยู่โรงบาล น้องไม่อยู่แล้ว..“

…

“น้องไม่อยู่แล้ว” คำนี้ดังก้องหัวผมอยู่ตลอดเวลารีบไปหาพี่ที่โรงพยาบาล
ช๊อคมาก ถึงมากที่สุด ที่หลานได้จากไปอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวสักนิด
รู้สึกจุกอย่างบอกไม่ถูก สงสารพี่มาก เพราะเค้าอยากมีลูกมาก
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ก็ได้รู้รายละเอียดจากหมอว่า เด็กเสียมาก่อนหน้านี้แล้ว

สิ่งที่ทำได้ก็แค่ปลอบใจเท่าั้นั้น เพราะในเวลานี้คงไม่มีใครปลอบใจได้ดีกว่า
พี่เขยของเรา เพียงแต่ว่า พี่เขยเพิื่่งเดินทางไปทำงานที่อินเดียเป็นเวลา 1 สัปดาห์
เมื่อช่วงเช้าของวันนั้น โดยไม่รู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเลย..

เลยตกลงกันว่า จะคงยังไม่บอกพี่เขย เพระาถ้าบอกไป คงไม่มีสมาธิทำงานแน่
เป็นใครจะอยู่ไหว ถ้าได้รู้ข่าวอย่างนี้ก็ต้องรอเพียงให้พี่กลับมาก่อนแล้วค่อยบอกข่าว

ระหว่างขับรถกลับจากโรงพยาบาล มีแม่กับพี่นั่งอยู๋หลังรถ แม่ช่วยปลอบใจ
ไม่ให้พี่เสียใจไปมากกว่านี้ คำพูดต่าง ๆ นานา พรั่งพรูออกมาจากความรู้สึกของพี่
เราเองก็แทบจะกลั้นน้ำตาไม่ไหว สงสาร เสียใจ ทุกความรู้สึกมันเข้ามาจุกอยู่ที่อก
ไปหมด ระหว่างนั้นเอง ก็มีโทรศัพท์เข้ามาที่เครื่องพี่..

..ใช่แล้ว พี่เขยนั่นเอง..

พี่ผมต้องเก็บความรู้สึกทั้งหมดไว ้น้ำเสียงที่ผมได้ยินเวลาที่พี่คุยกันนั้น ยิ่งตอกย้ำ
ความอึดอัดที่พี่นั้นต้อง “โกหก” ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น..

เหมือนชีวิตปกติ..

เหมือนว่ากำลังจะกลับบ้านเหมือนทุกวัน..

เหมือนว่าลูกที่อยู่ในท้องยังมีชีวิต..

และรอเวลาะลืมตาดูโลกในอีกสี่เดือนข้างหน้า

ความรู้สึกทั้งหมดมันเหมือนโดนอะไรสักอย่างที่หนักมาก ๆ
มากระแทกที่หน้าอกทันทันทีที่ผมได้ยินเสียงจากปลายสายเล็ดรอดมาว่า

“ผมรักคุณนะ เป็นห่วงคุณและลูกด้วย”

…

พูดไม่ออกครับ รู้แต่เพียงว่า มันเป็น “การโกหกที่เจ็บปวดที่สุด” เท่าที่เคยเจอมา
การโกหกที่ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น แต่มันจำเป็นต้องทำ
ขนาดผมเองยังรู้สึกได้ขนาดนี้ แล้วพี่ผมล่ะ คนที่แบกความรู้สึกทั้งหมดไว้
ทั้งหมด แล้วในเวลาที่เกิดเหตุการณ์นี้ คนที่น่าจะอยู่ข้าง ๆ มากที่สุด
ก็มีความจำเป็นต้องห่างกัน ไม่มีใครอยากให้มันเกิดเหตุการณ์อย่างนี้แน่นอน
ตลอดเวลา 6 วัน ที่พี่เขยยังทำงานที่อินเดีย พี่ก็ต้องทำเป็นเหมือนยังปกติดีไม่มีอะไร
มันจะทรมานขนาดไหน คงจะยากที่จะจินตนาการ ได้เท่ากับคนที่เจอกับตัวเอง คงไม่มีใครอยากเจอหรอกครับ..

“การโกหก อันแสนเจ็บปวด”

ความจำสั้น…ไปไหม

ผมเป็นคนความจำสั้น..
ไม่รู็ทำไม เอาง่าย ๆ อย่างตอนนี้เพิ่งจบมาได้ปีกว่า ๆ เกือบสองปีแล้วใช่ไหม
ก็เริ่มจำเรื่องราวเมื่อตอนปีหนึ่งไม่ค่อยได้แล้ว จำได้เฉพาะบางเรื่องที่มันชัด ๆ จริง ๆ
ที่มาพูดให้ฟังอย่างนี้เพราะอะไรรู้ไหม?

เมื่อวันศุกร์ไปดูหนังคนเดียว (กลัวมีคนแซวว่าไปกะใครมา กันไว้ก่อน)
ตอนกลับบ้านขึ้นรถเมล์คันนึง ก็เจอกระเป๋ารถเมล์ผู้หญิง
เราก็ว่า หน้าคุ้น ๆ ว่าเคยเห็นที่ไหน เค้าก็มองหน้าเราเหมือนรู้จักนะ
นึก นึก นึก อ๊ออออออออออออออออออ นี่มันรุ่นน้องตอนมัธยมนี่หว่า
คือบ้านน้องคนนี้เค้าทำอาชีพพ่อขับรถเมล์แม่เป็นกระเป๋าของ ขสมก.
เราจำเค้าได้เพราะ … เคยจีบน้องเค้า (เขินว่ะ) แล้วที่สำคัญ
เหมือนเค้าจำเราได้ เพราะเวลาเดินผ่านเราบนรถเมล์ เธอแอบมีชักศอก
ใส่เราอีก เหมือนจะบอกให้รู้ว่า จำกรูไม่ได้เรอะ ไอ้เรากว่าจะรู้ว่าเป็นน้องเค้า
ก็เกือบถึงบ้านแล้ว…

บอกตรง ๆ ค่อนข้างกลัว กลัวที่เวลาเจอคนที่ไม่ได้เจอมานานแล้วจำเค้าไม่ได้
ทั้ง ๆ ที่เค้าทักเราก่อนอ่ะ คือจริง ๆ ไม่ได้หยิ่งอะไรหรอก แต่จำไม่ได้จริง ๆ
บางคนยิ้มให้ เราก็ทำหน้าเฉย ๆ เค้าก็อาจจะเข้าใจผิดได้ ไม่อยากเป็นอย่างนี้เลย

อยากบอกให้ทุกคนรู้ว่า บางครั้งถ้าเหลิมทำหน้าตาดูดาย ทำเหมือนไม่รู้จักนี่
ไม่ใช่หยิ่งหรอกนะ แต่อาจจะจำไม่ได้จริง ๆ จากใจจริงเลย
ไม่อยากเป็นคนที่ชื่อว่า หยิ่ง ถือตัวอะไรพวกนี้

มีทางไหนไหมที่จะแก้อาการเหล่านี้ได้น้อ…

คนไทยขับรถช้าลง

ภาพจาก www.goodexperience.com

สังเกตุมาหลายวันแล้ว …

ปกติผมเปนคนขับรถช้า ( 80-90 กม. ) เวลารีบด่วนอย่างเช้าหรือเย็นบนทางด่วนนี้

จะโดนแซง ฟิ้ว ๆ ๆ ตลอด แต่สองสามวันมานี้ ด้วยความเร็วเท่าเดิมนั้น

กลายเป็นผมแซงได้บ่อยขึ้น เป็นไปได้ไหมที่ คนไทยขับรถช้าลง

เพื่อสู้กับราคาน้ำมันที่มันถีบตัวขึ้นทุกวัน ๆ ใครว่าขับรถช้าไม่ดีถึงช้านิด แต่ก็

ปลอดภัยนะ  มักจะโดนถากถางบ่อย ๆ (555+) เอาน่าๆๆๆๆๆ

จะเร็วจะช้า ก็ถึงเหมือนกันล่ะน่า

” เ ป็ ด “

(รูปจาก http://www.fisher-price.com/uk/)

เคยมีอาจารย์คนนึงตอนเรียนม.ต้น เค้าเป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษที่พยายามเข็นให้ผมเป็นเรื่องคอมพิวเตอร์ (ด้านชโปรแกรมเมอรฺ์) คงเห็นแววจากที่เราชอบเล่นคอมมั้ง อาจารย์แกจะพยายามให้เราเริ่มจากพิมพ์สัมผัสให้ได้ก่อน แต่สมัยนั้นเด็กอ่ะ แถมขี้เกียจด้วย ก็เลยพิมพ์สัมผัสไม่เก่ง (ก็ paint กะ photoshop มันสนุกกว่าเยอะนี่นา) เลยโดนอาจารย์ืตราหน้าว่า “อย่างเราน่ะ เป็นได้ก็แค่เป็ดนั่นแหล่ะ อยากจะบินเหมือนนกก็บินได้ไม่ไกล” ยังจำได้จนทุกวันนี้เลย …

มัน ก็จริงนะ ในมุมที่ว่า ทำอะไรแต่ไม่ไปให้สุด ไม่ศึกษาให้แท้จริง ได้แต่ครูพักลักจำเอา มันก็ไม่ได้ประสิทธิภาพเต็มที่หรอก แต่บางทีเรื่องของความถนัดมันก็มีผลนะ บางทีในขณะที่เรารกำลังทำอะไรอยู่ เราเคยลองถามตัวเองว่า “มีความสุขกับสิ่งที่ทำมั้ย” ไอ้ความสุขนี่แหละ ที่จะทำให้เราอยู่กับมันได้นาน อยู่อย่างมีความสุข พูดง่าย ๆ คือ เป็ดตัวนี้มันเห็นตัวเองเป็นใหญ่ (ฮ่าๆๆ) มันเอาความสุขของตัวเองเป็นหลักนั่นเอง…

ก็เป็ดตัวนี้มันรู้ตัวนี่นา ว่ามันทำสิ่งไหนได้ดีที่สุด…

จินตนาการ ???

เมื่อหลายวันก่อนตอนกลับบ้าน ขณะเดินไปเอารถในมหาลัย เจอเด็กสองคนเล่นขี่จักรยานไล่กันอย่างสนุกสนานทำให้นึกถึงตัวเองเมื่อวัยเด็กเป็นคนชอบขี่จักรยานมากกกกก เคยมีจักรยานที่แม่ซื้อให้เป็น BMX คันเล็ก 1 คันมีความสุขสุดๆ ขี่ไปนั่นมานี่ เล่นคนเดียวได้เป็นวัน ๆ ด้วยจินตนาการไปด้วยว่า ทำท่านั้น ท่านี้ อยากเล่นเป็นแบบ x game ที่เด็กคนนึงจะจินตนาการได้ รักมากจักรยานคันนั้น เล่นจนมันพังไปแล้ว..

ที่มาพิมพ์เรื่องนี้นั้น เพียงอยากคุยประเด็นว่า ได้ลองย้อนถามตัวเองว่า ณ ปัจจุบันนั้น ความสุขที่แท้จริงของเรานั้นคืออะไร ?เดี๋ยวนี้ อะไรในชีวิตมันผ่านมาและผ่านไปง่ายดายมาก จนบางทีในขณะที่เราหัวเราะในใจก็แอบวูบคิดว่า”เรามีความสุขกับมันจริง ๆ หรือ” จินตนาการแบบเด็ก ๆ มันหายไปไหนหมด จินตนาการเหล่านั้นมันถูกคำว่า”การเติบโต” บดบังไปหมดอย่างนั้นหรือ เคยได้ยิน อ้น ศราวุฒิ พูดไว้ว่า “ความเป็นเด็กของคนเราทุกคนนั้นมีเหมือนกันหมด แต่ ณ ปัจจุบันมันถูกหน้าที่ การงาน ความรับผิดชอบทับถมจนเราไม่สามารถเข้าถึงมันได้”ก็คงจะเป็นความจริงตามนั้น เพียงแต่เราจะแสดงความเป็นเด็กนั้นออกมาเมื่อเรารู้สึก อิสระต่อพันธนาการทั้งหลายเท่านั้นเองดูอย่างคนแก่ ๆ สิ บางทีก็ทำเหมือนเด็ก ๆ นะ เอาแต่ใจ ดื้อ อะไรประมาณนี้…

คิดถึงวันเวลาเก่า ๆ จังเลย อยากได้จินตนาการแบบนั้นกลับมาจัง เราเชื่อในพลังจินตนาการเหล่านั้นนะ เชื่อว่ามันจะมาช่วยให้การงานของเราไปได้สวยอ่ะ… เห็นมั้ย พูดเรื่องจินตนาการแหม็บๆ ก็เอาเรื่องหน้าที่การงานมายุ่งเกี่ยวอีกแล้ว นี่แหล่ะน้า มนุษย์

ยังไงก็พยายามอย่าให้พลังจินตนาการในวัยเด็กของพวกคุณหายไปนะครับ

ดิบ, สด, แปลก, และมันส์อ่ะ

“Beastie Boys” รู้จักกันมั๊ยครับ ? ถ้าคนยุค 90 น่าจะรู้จักดีนะครับ วงแนวเทคโน+บิ๊กบีท+ฮิปฮอป+เฮาส์ หรืออะไรก็แล้วแต่ ตอนแรกก็ไม่รู้จักหรอก แต่เมื่อวันนึงได้ดู MTV มันก็มีเพลงนี้มาให้ดู Three Mcs and One Dj แปลตรง ๆ ก็คือ สามคนร้องกะหนึ่งดีเจ เอ็มวีที่ดิบ สด แปลก และมันส์อ่ะ คือเพลงในเอ็มวีไม่เหมือนกับในแผ่นด้วยนะ พี่แกร้องสดเล่นสดเลย ลองชอท เจ๋งดี เอามาให้ดูกัน อีก 1 วงโปรดครับ

1 ทศวรรษ สดุดีแก่ Limp Bizkit

ได้มาลองนั่งย้อนนึกกลับหลังไปในวันใกล้จะสิ้นปีแบบนี้ว่า เมื่อสิบปีก่อนเราทำอะไรอยู่ และความทรงจำที่ค่อนข้างชัดอันหนึ่งก็คือ การที่เราได้รู้จักกับวงดนตรีวงหนึ่งนาม Limp Bizkit วงฮิปฮอปคอร์ (ภาษาในยุคนั้น) ที่เป็นผู้เปิดกะบาลการฟังเพลงให้เราหลุดจากวงการเพลงไทยอย่างสมบูรณ์แบบ เป็นวงแรกที่เราชื่นชอบชื่นชมถึงขั้นเป็นแฟนพันธุ์แท้ (เว่อร์เชียว) แต่เด็กยุคหลัง ๆ นี้คงไม่ค่อยรู้จักแล้วมั้ง…

Limp Bizkit แปลว่า ไอ้สมองนิ่ม เป็นคำที่คนๆ หนึ่ง (จำไม่ได้) ด่านักร้องนำ Fred Durst แทนที่จะโกรธ พี่แกเอามาตั้งชื่อวงซะงั้น ทั้งวงมีสมาชิกคือ Fred Durst ร้องนำ, Wes Borland กีตาร์, Sam Rivers เบส, John Otto กลอง,Dj.Lethal เทิร์นเทเบิล (พี่คนนี้ถ้าวัยรุ่นยุคก่อนจะรู้จักเค้าในนามของวง House of pain ที่มีเพลง Jump Around เป็นเพลงอมตะตลอดกาล) Limp Bizkit ออกอัลบั้ม 5 ชุดคือ Three Dollars bills y’all (1997), Significant Others(1999), Chocolate Starfish and Hotdog Flavoured Water(2001), Results may vary(2003), The Unquestionable Truth(2005) เพลงดัง ๆ ก็เช่น My Generation, Rollin’, Take a look around และอีกมากมาย เคยทำเว็บไซตืตั้งเป็นแฟนคลับด้วยนะ ตอนแรกเราก็ทำของเราชื่อ www.geocities.com/bizkit_inthai และตอนหลังก็รวมกะเพื่อนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนนามนาย ชัย ตั้งเว็บคือ siambizkit.tk สนุกสนานกันไป อิอิ สำหรับ limp bizkit แล้วความเป็นที่สุดในสายตาเรานะครับจะเป็นดังนี้..

- เพลงที่มันที่สุด – Break Stuff

- เพลงที่ไลน์เบสดีที่สุด – Re-arranged

- เพลงที่กีตาร์ดีที่สุด – Stuck

- เพลงที่กลองดีที่สุด – My Generation

- เพลงที่สแครชดีที่สุด – Re-arranged (ตอนท้ายแหล่มโคตร)

- เพลงที่แหกปากได้มันสุด – Stuck

- เพลงที่เอ็มวีมันสุด – Break Stuff

- เพลงที่ดูเล่นสดแล้วมันสุด – Break Stuff

- อัลบั้มที่ดีที่สุด – Significant Others

ซึ่งปัจจุบันคงไม่มีอีกแล้ว limp bizkit ต่างคนต่างไป แต่ทิ้งความประทับใจให้เด็กคนนึงได้รู้จักกับ KoRn, Paparoach, Disturb, System of a down, Red hot chili peppers และอีกหลายๆวงที่ตามมาในยุคหลัง ๆ เสียดายจัง มือกีตาร์เจ๋ง ๆ อย่าง wes borland เหตุการณ์ของ limp bizkit ทำให้เข้าใจสิ่งที่เรียกว่า “กูจะดังอยู่คนเดียว” แล้วมันจะส่งผลยังไง นี่แล่ะหนา… Happy New Year คับ

ในหนึ่งชีวิตคนเราจะมีเพื่อนแท้สักกี่คน ?

เมื่อวานไปเที่ยวกับเพื่อนสองคนนี้มา ฐากับเอ้ ที่เพิ่งเข้าพิธีพระราชทานปริญญาบัตรของ ม.บูรพากับม.ราชมงคล สองคนนี้เป็นพี่น้องกัน เราก็เป็นเพื่อนกับ 2 คนนี้มา 17 ปีละ (นับตั้งแต่ ป.1) ไม่ว่าจะเรียนที่ไหน ไปที่ไหนก็ตาม สองคนนี้ก็ไม่เคยขาดการติดต่อกันเลย เรียกได้ว่าเจอกันได้ตลอด ก็เลยคิดว่า ในหนึ่งชีวิตคนเราจะมีเพื่อนแท้สักกี่คน ? อยากให้ลองถามตัวเองกันดู มีเพื่อนเป็นร้อยยังสู้มีเพื่อนแท้สักคนเดียวไม่ได้เลย… จริงมะ ? ( ดูรูปทั้งหมดได้ที่นี่ )

Hardest Button to Button – The White Stripe กับ MV ที่อดทนที่สุดในโลก

 เมื่อวานได้คุยกับพี่โอ๊คเกี่ยวกับวงดนตรีและได้พูดถึงวงที่เราชอบอีกวงคือ The White Stripe ซึ่งเป็นวงที่แปลกและประหลาด + มือกลองหญิงที่ตีโคตรแน่น ก็เลยนึกถึงเอ็มวีเพลงนี้ที่ชอบมาก ๆ เพราะเท่ห์และมีความอดทนสุด ๆ กับเทคกะนิคกึ่ง Stop motion เค้าใช้อะไรคิดกันนี่ แถมอดทนสุด ๆ เท่ห์โคตรรรรรรรรรรรรร

เด็กหญิงที่ร่าเริงที่สุดในโลก

แอนิเมชั้นถ่ายทอดเรื่องราวอันน่ารักของเด็กหญิงที่ร่าเริงที่สุดในโลกนี้ … หนู Aratzaaaaaaa