จินตนาการ ???

เมื่อหลายวันก่อนตอนกลับบ้าน ขณะเดินไปเอารถในมหาลัย เจอเด็กสองคนเล่นขี่จักรยานไล่กันอย่างสนุกสนานทำให้นึกถึงตัวเองเมื่อวัยเด็กเป็นคนชอบขี่จักรยานมากกกกก เคยมีจักรยานที่แม่ซื้อให้เป็น BMX คันเล็ก 1 คันมีความสุขสุดๆ ขี่ไปนั่นมานี่ เล่นคนเดียวได้เป็นวัน ๆ ด้วยจินตนาการไปด้วยว่า ทำท่านั้น ท่านี้ อยากเล่นเป็นแบบ x game ที่เด็กคนนึงจะจินตนาการได้ รักมากจักรยานคันนั้น เล่นจนมันพังไปแล้ว..

ที่มาพิมพ์เรื่องนี้นั้น เพียงอยากคุยประเด็นว่า ได้ลองย้อนถามตัวเองว่า ณ ปัจจุบันนั้น ความสุขที่แท้จริงของเรานั้นคืออะไร ?เดี๋ยวนี้ อะไรในชีวิตมันผ่านมาและผ่านไปง่ายดายมาก จนบางทีในขณะที่เราหัวเราะในใจก็แอบวูบคิดว่า”เรามีความสุขกับมันจริง ๆ หรือ” จินตนาการแบบเด็ก ๆ มันหายไปไหนหมด จินตนาการเหล่านั้นมันถูกคำว่า”การเติบโต” บดบังไปหมดอย่างนั้นหรือ เคยได้ยิน อ้น ศราวุฒิ พูดไว้ว่า “ความเป็นเด็กของคนเราทุกคนนั้นมีเหมือนกันหมด แต่ ณ ปัจจุบันมันถูกหน้าที่ การงาน ความรับผิดชอบทับถมจนเราไม่สามารถเข้าถึงมันได้”ก็คงจะเป็นความจริงตามนั้น เพียงแต่เราจะแสดงความเป็นเด็กนั้นออกมาเมื่อเรารู้สึก อิสระต่อพันธนาการทั้งหลายเท่านั้นเองดูอย่างคนแก่ ๆ สิ บางทีก็ทำเหมือนเด็ก ๆ นะ เอาแต่ใจ ดื้อ อะไรประมาณนี้…

คิดถึงวันเวลาเก่า ๆ จังเลย อยากได้จินตนาการแบบนั้นกลับมาจัง เราเชื่อในพลังจินตนาการเหล่านั้นนะ เชื่อว่ามันจะมาช่วยให้การงานของเราไปได้สวยอ่ะ… เห็นมั้ย พูดเรื่องจินตนาการแหม็บๆ ก็เอาเรื่องหน้าที่การงานมายุ่งเกี่ยวอีกแล้ว นี่แหล่ะน้า มนุษย์

ยังไงก็พยายามอย่าให้พลังจินตนาการในวัยเด็กของพวกคุณหายไปนะครับ