” เ ป็ ด “

(รูปจาก http://www.fisher-price.com/uk/)

เคยมีอาจารย์คนนึงตอนเรียนม.ต้น เค้าเป็นอาจารย์สอนภาษาอังกฤษที่พยายามเข็นให้ผมเป็นเรื่องคอมพิวเตอร์ (ด้านชโปรแกรมเมอรฺ์) คงเห็นแววจากที่เราชอบเล่นคอมมั้ง อาจารย์แกจะพยายามให้เราเริ่มจากพิมพ์สัมผัสให้ได้ก่อน แต่สมัยนั้นเด็กอ่ะ แถมขี้เกียจด้วย ก็เลยพิมพ์สัมผัสไม่เก่ง (ก็ paint กะ photoshop มันสนุกกว่าเยอะนี่นา) เลยโดนอาจารย์ืตราหน้าว่า “อย่างเราน่ะ เป็นได้ก็แค่เป็ดนั่นแหล่ะ อยากจะบินเหมือนนกก็บินได้ไม่ไกล” ยังจำได้จนทุกวันนี้เลย …

มัน ก็จริงนะ ในมุมที่ว่า ทำอะไรแต่ไม่ไปให้สุด ไม่ศึกษาให้แท้จริง ได้แต่ครูพักลักจำเอา มันก็ไม่ได้ประสิทธิภาพเต็มที่หรอก แต่บางทีเรื่องของความถนัดมันก็มีผลนะ บางทีในขณะที่เรารกำลังทำอะไรอยู่ เราเคยลองถามตัวเองว่า “มีความสุขกับสิ่งที่ทำมั้ย” ไอ้ความสุขนี่แหละ ที่จะทำให้เราอยู่กับมันได้นาน อยู่อย่างมีความสุข พูดง่าย ๆ คือ เป็ดตัวนี้มันเห็นตัวเองเป็นใหญ่ (ฮ่าๆๆ) มันเอาความสุขของตัวเองเป็นหลักนั่นเอง…

ก็เป็ดตัวนี้มันรู้ตัวนี่นา ว่ามันทำสิ่งไหนได้ดีที่สุด…